Πώς διαχειριζόμαστε την υγεία και την ασθένεια; Συμβατική ιατρική ή Ομοιοπαθητική; Ποιος θα καταφέρει να βγάλει το πανωφόρι;

Στις σύγχρονες κοινωνίες προβάλλεται ως αξία η ιδέα της εύκολης λύσης.  Επιδιώκουμε να επιτυγχάνουμε τους στόχους μας όσο πιο ανώδυνα γίνεται, χωρίς κόπο, χωρίς πόνο. Θέλουμε να λύσουμε ένα πρόβλημά μας, προσπαθούμε να το κάνουμε ανώδυνα.  Θέλουμε να βιώσουμε πνευματικές εμπειρίες, προσπαθούμε να το κάνουμε χωρίς κόπο με τη χρήση των ναρκωτικών ουσιών. Επιθυμούμε  να επικρατήσει ένα έθνος πάνω σε ένα άλλο;  Επιχειρούμε αυτό να επιτευχθεί όσο πιο ανώδυνα γίνεται, όχι με την πνευματική ανέλιξή μας, αλλά με μία πυρηνική βόμβα.  Η εξέλιξη της τεχνολογίας είναι αυτή που στηρίζει αφενός τις εύκολες λύσεις μας, αφετέρου την κατάρρευση των πνευματικών και όχι μόνο δυνατοτήτων του ανθρώπινου όντος.  Σκοπεύουμε να πάμε μία βόλτα, θα πάμε με το αυτοκίνητο και όχι με τα πόδια.  Δε θέλουμε να κοπιάσουμε, να ιδρώσουμε.  Επιθυμούμε τις εύκολες λύσεις και τις σωματικές απολαύσεις. Όταν αρρωσταίνουμε θέλουμε άμεση ανακούφιση από τον πόνο.  Ο πόνος είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί.  Θέλουμε να γλιτώσουμε από τον πόνο κι από τον θάνατο.

Έχουμε έναν άνθρωπο που για να επιβιώσει πρέπει να αναμετρηθεί με μία αρκούδα που απειλεί τη ζωή του.  Έχει δύο λύσεις: ή να γυμναστεί και να παλέψει με την αρκούδα και ο δυνατότερος να κερδίσει ή να πάρει ένα όπλο και να σκοτώσει την αρκούδα.  Η αρκούδα είναι τα μικρόβια και το όπλο είναι τα κλασσικά χημικά φάρμακα.  Μπορεί με το όπλο όντως ο άνθρωπος να επιβιώσει, αλλά έχει εξελιχθεί καθόλου;  Ο νόμος της ζούγκλας που λέει ότι ο δυνατότερος επιβιώνει οδηγεί στο χάος ή στην εξέλιξη των ειδών;  Αν ο άνθρωπος κέρδιζε την αρκούδα μέσω της γυμναστικής θα είχε εξελιχθεί;  Αν ο άνθρωπος κέρδιζε τη μάχη με τα μικρόβια μέσω της ομοιοπαθητικής θα είχε εξελιχθεί;  Η ομοιοπαθητική μας γυμνάζει;  Ποια είναι η γυμναστική που μας προσφέρει η ομοιοπαθητική;  Ο σκοπός της φύσης δεν είναι η επιβίωση των ειδών, αλλά η εξέλιξη των ειδών.  Η ομοιοπαθητική στηρίζει αυτό το σκοπό, υπακούει σε αυτό το νόμο.  Η συμβατική ιατρική αντίθετα στηρίζει την επιβίωση, την εύκολη και γρήγορη θεραπεία χωρίς πόνο, χωρίς εξέλιξη.  Βελτιώνονται τα κλασσικά χημικά φάρμακα, αλλά ο άνθρωπος παραμένει στάσιμος, σε αδράνεια και σιγά σιγά χάνει τις δυνάμεις του.  Σαν ένας αγύμναστος οργανισμός που πέφτει και τελικά χάνει την αυτάρκειά του, γίνεται σκλάβος της τεχνολογίας, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τη συνεχή χρήση των κλασσικών χημικών φαρμάκων.

Η τεχνολογία δεν μας εξελίσσει, αλλά το αντίθετο, μας αφήνει πνευματικά υποανάπτυκτους. Γιατί να δούμε ένα έργο στην τηλεόραση και να μην το φανταστούμε.  Γιατί το δεύτερο είναι πιο δύσκολο, θέλει μεγαλύτερη προσπάθεια, αυξημένο έργο, αλλά ταυτόχρονα προωθεί την πνευματική μας ανέλιξη.  Σήμερα δεν θα έπρεπε να μιλάμε με τα κινητά αλλά να επικοινωνούμε με άλλου είδους κεραίες. Κάποιοι μπορούν να υποστηρίξουν ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας, η ανάπτυξη των κλασσικών χημικών φαρμάκων, η εφεύρεση των όπλων που σκοτώνουν την αρκούδα υποδηλώνει την εξέλιξη του ανθρώπινου νου, την εξέλιξη της δυνατότητάς του να συλλάβει μία ιδέα και να την πραγματοποιήσει χρησιμοποιώντας τα μέσα που του δίνονται.  Αυτή η εξέλιξη υπάρχει όντως, αλλά μόνο μέσα στο μυαλό του επιστήμονα που κάνει την εφεύρεση.  Ενώ όλοι όσοι τη χρησιμοποιούν γίνονται παθητικοί δέκτες μίας ανακάλυψης που τους προσφέρει εύκολες λύσεις και τη δυνατότητα να μη σκέφτονται, να μην προβληματίζονται και να απολαμβάνουν τη ζωή.  Επίσης, ο επιστήμονας αυτός έχει αναπτυγμένο μυαλό, αλλά είναι ένα ολοκληρωμένο όν;  είναι εξελιγμένος μόνο στο μυαλό, μόνο διανοητικά ή και ψυχοσυναισθηματικά;  Μπορεί ένας επιστήμονας που είναι εξελιγμένος μόνο στη διανοητική σφαίρα, ανισόρροπα με τη συναισθηματική σφαίρα, όπου μένει υποανάπτυκτος, να φέρει στον κόσμο ιδέες που θα βοηθήσουν την ανθρωπότητα;  Ο Έρμαν Έσσε σε ένα βιβλίο του γράφει: «Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν κολυμπούν προτού να μάθουν.  Φυσικά, δεν κολυμπούν: γεννιούνται για το στερεό έδαφος, όχι για το νερό.  Φυσικά, δεν σκέφτονται.  Είναι φτιαγμένοι για ζωή, όχι για σκέψη.  Ναι, κι αυτός που σκέφτεται, ιδίως αυτός που έχει κάνει επάγγελμά του τη σκέψη, μπορεί να πάει μακριά, αλλά έχει αλλάξει το στερεό έδαφος με το νερό και μια μέρα θα πνιγεί».  Το θέμα είναι ότι μαζί του θα πνιγεί και η ανθρωπότητα.

Κάποιοι βέβαια θα πουν ότι όταν έχεις βρει λύσεις για να ζεις μία εύκολη και άνετη ζωή σωματικά αυτό σε βοηθάει να μπορείς ανενόχλητος να αναπτυχθείς πνευματικά.  Όμως από το παρελθόν μέχρι σήμερα αυτό που διαπιστώνουμε στις δυτικές κοινωνίες είναι ότι όσο ανέβαινε το βιοτικό επίπεδο τόσο κατέβαινε το πνευματικό.  Οι πολιτικές συζητήσεις στα καφενεία σταμάτησαν και τη θέση τους πήρε ο άνετος καναπές του σπιτιού μας, απέναντι σε μία τεράστια οθόνη που παίζει nova.

Η θεραπεία ενός ασθενή είναι ένα μικρό θαύμα. Ποιά είναι όμως η ηθική πίσω από την ίαση; Ποιά είναι η ηθική που μας οδηγεί στο θαύμα; Είναι η ηθική της εύκολης λύσης; Μπορούμε τόσο εύκολα να εξαγοράσουμε τον παράδεισο μας, την ίασή μας; Ποιος είναι ο σκοπός της ασθένειας; Πώς η ηθική της φύσης, ο νόμος της εξέλιξης των ειδών σχετίζεται με την υγεία και την ασθένεια; Αν η υγεία είναι η εξέλιξη και η ασθένεια ο τρόπος για να εξελιχθούμε, τότε μήπως ο άνθρωπος χρειάζεται την ασθένεια; Είναι η ασθένεια ο εχθρός μας, που πρέπει να τον κατατροπώσουμε με ισχυρά κλασσικά χημικά φάρμακα; Ή μήπως η ασθένεια είναι ένας τρόπος του οργανισμού να αλληλοεπιδράσει με το περιβάλλον, να επικοινωνήσει, να ισορροπήσει; Η ίδια η συμβατική ιατρική μέσα από τον κλάδο της ανοσολογίας παραδέχεται την αναγκαιότητα των μικροβίων, της ασθένειας, για την εξέλιξη του ανοσοποιητικού μας συστήματος. Είναι χρήσιμος ο πυρετός, μας λέει, είναι η έκφραση, η απάντηση του ίδιου του ανοσοποιητικού μας συστήματος. Γιατί τότε χρησιμοποιούμε καταπιεστικά χημικά φάρμακα για να τον ρίξουμε; Γιατί με το παραμικρό σύμπτωμα που εκφράζει ο ίδιος ο οργανισμός μας, το ανοσοποιητικό μας σύστημα, εμείς θέλουμε να το εξαλείψουμε  αμέσως; Για να μην ταλαιπωρηθούμε ούτε λίγο. Αν όμως η υγεία δεν είναι απλώς κάτι με το οποίο γεννιέσαι, αλλά κάτι το οποίο κερδίζεις κατά την αλληλεπίδρασή σου με το περιβάλλον σου, αν η υγεία είναι η ισορροπία με το περιβάλλον σου, αν η υγεία είναι η εξέλιξή σου μέσα στο περιβάλλον σου, τότε πώς περιμένουμε να την κερδίσουμε όταν δεν έχουμε πρόθεση να ταλαιπωρηθούμε ούτε λίγο; Περιμένουμε να μας χαριστεί εύκολα κάτι που δεν το αξίζουμε. Δεν έχουμε κοπιάσει για αυτό. Κόβουμε τη δίοδο επικοινωνίας του οργανισμού μας με το περιβάλλον και περιμένουμε να ισορροπήσουμε στο περιβάλλον. Πώς; Με ποιόν τρόπο; Πώς θα συνεξελιχθούμε με το περιβάλλον, όταν καταπιέζουμε την έκφραση του οργανισμού μας; Όλα αυτά δεν είναι άγνωστα στην συμβατική ιατρική, απλώς δεν χωράνε στην ηθική της.

Η συμβατική ιατρική ως κυρίαρχη θεραπευτική μέθοδος χρησιμοποιήθηκε από της δυτικές κοινωνίες και υπάκουσε την ηθική που αυτές πρεσβεύουν. Έτσι έμαθε και ανακάλυψε ό,τι συνέφερε την ηθική των δυτικών κοινωνιών και του καπιταλισμού και ξέχασε όλους τους νόμους που κυβερνούν τον ανθρώπινο οργανισμό, επειδή αυτοί δεν είναι αρκετά κερδοφόροι. Η βιομηχανική οικονομία δε σου δίνει χρόνο για να υπομείνεις τον πυρετό, πρέπει να πας στη δουλειά. Δεν έχεις χρόνο να οργανώσεις την μοναδικότητά σου, να εκφραστείς, να επικοινωνήσεις, πρέπει να εργαστείς σκληρά, για να ολοκληρωθείς σαν άτομο μέσα από την υπερκατανάλωση, για να αγοράσεις την μοναδικότητά σου, για να αγοράσεις την εύκολη λύση του πανάκριβου θαυματουργού φαρμάκου με τις αναρίθμητες παρενέργειες. Μέσα στις μεγαλουπόλεις είσαι ένα ανώνυμο πλήθος με επώνυμα ρούχα. Έχεις μόνο ατομικά δικαιώματα, δεν έχεις υποχρεώσεις στην κοινωνία. Δεν σε ενδιαφέρει η κοινωνία, το περιβάλλον που ζεις. Είσαι μόνος. Είσαι ένας μικρός θεός της υπερκατανάλωσης. Γιατί λοιπόν να σε νοιάζει να ισορροπήσεις με το περιβάλλον; Η βιομηχανική επανάσταση οδήγησε σε συνθήκες που από μόνες τους προκαλούν την αρρώστια. Ξεπουλήθηκε η υγεία στις φαρμακευτικές εταιρίες και τώρα είναι ένα προϊόν υπό την κατοχή τους. Το εμπόριο της υγείας σήμερα αποτελεί μία από τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις.  Η ίαση, όμως, δεν είναι ένα αγαθό προς πώληση, δεν είναι η πανάκριβη ανακάλυψη ενός θαυματουργού φαρμάκου από έναν επιστήμονα. Η ίαση δεν αγοράζεται. Δεν πουλιέται στα φαρμακεία. Η ίαση είναι ο προσωπικός αγώνας και δρόμος του ίδιου μας του οργανισμού. Μόνο ο ίδιος μας ο οργανισμός μπορεί να φέρει την ισορροπία, μόνο το ίδιο μας το νεύροορμονικό σύστημα μπορεί να μας θεραπεύσει. Κανένα φάρμακο δεν μπόρεσε ποτέ να το αντικαταστήσει. Γιατί είναι μοναδικό, όπως και η ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτό, όμως, έρχεται σε αντίθεση με την μαζοποίηση των ατόμων και την εντατικοποίηση της εργασίας.

Πήραμε λάθος δρόμο. Χάσαμε τον αυτοσεβασμό μας, τον σεβασμό στην ύπαρξή μας, τον σεβασμό στη ζωή. Γίναμε εχθροί με τον οργανισμό μας και τον πολεμάμε με ένα σωρό χημικά φάρμακα. Ας παρατηρήσουμε τα αποτελέσματα των πράξεών μας. Πού έχουμε οδηγηθεί; Εδώ θέλαμε να φτάσουμε; Να έχουμε καταφέρει να εξαλείψουμε τον πυρετό και να τρελάνουμε το ανοσοποιητικό μας σύστημα, τον εαυτό μας; Να νοσεί ο δυτικός κόσμος από πλήθος αυτοάνοσων ασθενειών; Καταπιέσαμε τα οξέα νοσήματα και τώρα έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα βουνό χρόνιων νοσημάτων. Όχι δεν μας τιμωρεί η φύση, εμείς τιμωρήσαμε τον εαυτό μας, γιατί δεν τον σεβαστήκαμε, δεν τον ακούσαμε, δεν τον αγαπήσαμε. Τα οξέα νοσήματα είναι σαν γυμναστική στον οργανισμό, γυμνάζουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Τα χρόνια είναι το αποτέλεσμα της έλλειψης αυτής της γυμναστικής. Στερήσαμε από τον οργανισμό μας την γυμναστική, τον βάλαμε σε αδράνεια.

Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω. Ας ξαναδούμε από την αρχή τα δεδομένα που μας δίνονται. Ας προσπαθήσουμε να ακούσουμε τι μας λέει το σώμα μας. Ας γυρίσουμε να διαβάσουμε τι λέει ο Ιπποκράτης για την υγεία και την ασθένεια και όχι η ηθική του καπιταλισμού. Υπάρχουν θεραπευτικές μέθοδοι που σέβονται τον ανθρώπινο οργανισμό και τους νόμους του. Υπάρχουν άνθρωποι που κάθισαν να τον ακούσουν, που παρατήρησαν τις αρχές της υγείας και της ασθένειας. Πρώτος μίλησε ο Ιπποκράτης και είπε ότι τα όμοια θεραπεύονται από τα όμοια. Η ομοιοπαθητική έχει τις ρίζες της στην φιλοσοφία της αρχαίας Ελλάδας. Ο Hahnemann μίλησε το 1810 στο Όργανον της θεραπευτικής τέχνης, 200 χρόνια πριν την ανακάλυψη των κβάντων, για μία ενεργειακή θεραπευτική τέχνη που μιμείται τους κανόνες της φύσης. Μίλησε για τις δυναμοποιήσεις των φαρμάκων, για τον αμυντικό μηχανισμό, για τις προδιαθέσεις, τις χρόνιες και τις οξείες νόσους και τα χαρακτηριστικά τους. Αργότερα ο Βυθούλκας μίλησε για τα επίπεδα της ανθρώπινης ύπαρξης, για την ιεραρχία μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό, έδωσε τον ορισμό της υγείας : << Υγεία είναι η ελευθερία από τον πόνο στο υλικό σώμα, ώστε αυτό να φτάνει σε ένα επίπεδο ευφορίας, ελευθερία από το πάθος στο συγκινησιακό επίπεδο, που έχει ως αποτέλεσμα μία δυναμική κατάσταση γαλήνης και ηρεμίας και ελευθερία από τον εγωισμό στη διανοητική σφαίρα, που να οδηγεί στην πλήρη ταύτιση με την Αλήθεια >>. Όμως σε ποια αλήθεια αναφέρεται; Σίγουρα όχι στην αντικειμενική αλήθεια των θετικών επιστημών και της νευτώνειας φυσικής. Ο Βυθούλκας έχει πει ότι η ομοιοπαθητική διαφέρει από την  συμβατική ιατρική, όσο και η κβαντική από τη νευτώνεια φυσική. Ο ανθρώπινος νους έχει ακόμα πολλά επίπεδα συνειδητότητας για να ανέβει και πολλές υποκειμενικές αλήθειες να αντικειμενικοποιήσει μέχρι να ταυτιστεί με την Αλήθεια. Στις σύγχρονες πρωτόγονες συνειδησιακά κοινωνίες του δυτικού κόσμου αυτός ο ορισμός της υγείας δεν συμφέρει την αγορά του κέρδους. Το κεφάλαιο δεν έχει κανένα οικονομικό κίνητρο για να προωθήσει την ομοιοπαθητική. Η διαφορά του ανθρώπου από τα ζώα είναι ο ένλογος νους, η συνείδηση, η δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος. Η ομοιοπαθητική το σέβεται αυτό, το αντικαταθλιπτικό; Ο καλός καταναλωτής είναι ο ατομιστής, αυτός που δεν ενδιαφέρεται για τον τρίτο κόσμο ή για τους άστεγους στο δρόμο και που παίρνει το αντικαταθλιπτικό του το βράδυ για να καθησυχάσει τη συνείδησή του. Όμως η καθαρή συνείδηση, η ελευθερία, η δυνατότητα επιλογής, η υγεία δεν χαρίζονται από κανένα αντικαταθλιπτικό. Χαρίζονται όμως από την ομοιοπαθητική;

Η ομοιοπαθητική δεν μας χαρίζει τίποτα, η ομοιοπαθητική μας βοηθάει, μας γυμνάζει. Πώς όμως;  Μέσα από την ομοιοπαθητική επιδείνωση.  Μόνο αν επιδεινωθούμε αρχικά, θα θεραπευτούμε τελικά.  Μόνο ο προσωπικός δρόμος του πόνου μας ανεβάζει επίπεδο συνειδητότητας και υγείας.  Και τα ομοιοπαθητικά φάρμακα προσφέρουν την αρχική επιδείνωση, έναν αρχικό επιπλέον πόνο, ένα παραπάνω βαρίδιο που πρέπει να σηκώσουν οι μεις του ανοσοποιητικού μας συστήματος, που όμως ως τεχνητή νόσος γρήγορα εγκαταλείπει τον οργανισμό γυμνασμένο-ενδυναμωμένο.  Μόνο αν επανεμφανιστούν τα παλαιότερα συμπτώματα, το σώμα μας θα ακολουθήσει έναν δρόμο μετάνοιας βήμα προς βήμα που τελικά θα εξιλεωθεί και θα θεραπευτεί.  Το σώμα μας πρέπει να εξομολογηθεί μέσω των συμπτωμάτων του όλες τις ασθένειες που κρύβει μέσα του, τις προδιαθέσεις του, όλες τις χρόνιες παθολογίες που προέκυψαν από την αλόγιστη χρησιμοποίηση χημικών καταπιεστικών φαρμάκων. Και εμείς καλούμαστε να το ακούσουμε προσεχτικά και να του δώσουμε το κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο. Σήμερα η ανοσολογία λέει κάτι που ο Hahnemann είχε πει πριν 200 χρόνια : << Δεν θεραπεύουμε ασθένειες αλλά ασθενείς >>. Και ο ασθενής πρέπει να μάθει να υπομένει, να υπακούει τους νόμους που τον κυβερνούν και πρέπει να στερηθεί την καφεΐνη ή οποιαδήποτε ουσία ή οτιδήποτε αντιδοτεί την θεραπεία του. Μόνο με αυτό τον τρόπο έρχεται η ίαση.  Η γρήγορη λύση της συμβατικής ιατρικής προσφέρει προσωρινή ανακούφιση και μόνιμη σκλαβιά από τα χημικά κλασικά φάρμακα.  Εμείς επιλέγουμε.  Τον εύκολο δρόμο της σκλαβιάς ή το δύσκολο δρόμο της ίασης;  Και εμείς θα πληρώσουμε το αντίτιμο της επιλογής μας στο τέλος.  Γιατί όσο περισσότερα λάθη κάνουμε, τόσο πιο δύσκολος θα γίνεται για εμάς ο δρόμος της ίασης.

Σε ένα μύθο του Αισώπου βάζουν στοίχημα ο ήλιος με τον άνεμο για το ποιος είναι πιο δυνατός από τους δύο. Ισχυρότερος θα θεωρούνταν αυτός που θα κατάφερνε να βγάλει το πανωφόρι από έναν βοσκό. Ξεκινάει ο άνεμος να φυσάει με βία πάνω στο βοσκό για να του βγάλει το παλτό του. Όμως ο βοσκός επειδή κρύωνε κρατούσε το παλτό όλο και πιο σφιχτά πάνω του και τελικά ο άνεμος δεν κατάφερε να του το βγάλει. Μετά ήρθε η σειρά να δοκιμάσει και ο ήλιος. Ο ήλιος έβαλε όλη του τη δύναμη να ζεστάνει το βοσκό, ο οποίος ζεστάθηκε τόσο πολύ που τελικά έβγαλε από μόνος του το πανωφόρι του. Το πανωφόρι είναι η ασθένεια, ο άνεμος είναι η συμβατική ιατρική και ο ήλιος είναι η ομοιοπαθητική. Η συμβατική ιατρική-άνεμος όσο κόντρα και να πηγαίνει στον βοσκό, όσο και να προσπαθεί να του βγάλει την ασθένεια από πάνω του με βία, δεν μπορεί να τα καταφέρει. Όσο πιο βίαια δρα ο άνεμος-συμβατική ιατρική πάνω στον βοσκό-ασθενή, όσο πιο έντονα προσπαθεί να τον εξαναγκάσει να βγάλει το πανωφόρι του, τόσο πιο έντονα ο βοσκός κρατάει πάνω του την ασθένεια, το επανωφόρι του. Μόνο ο ίδιος ο βοσκός μπορεί να βγάλει το παλτό της ασθένειας από πάνω του και ο ρόλος της ομοιοπαθητικής-ήλιου είναι να τον βοηθήσει συμπληρώνοντας τη δράση του. Ο βοσκός-οργανισμός έχει επιλέξει να φορέσει το επανωφόρι της ασθένειας, να ζεσταθεί, για να ισορροπήσει καλύτερα στα ερεθίσματα του περιβάλλοντός του. Η ομοιοπαθητική-ήλιος, ως ερέθισμα από το περιβάλλον, προκαλεί στον βοσκό επιπλέον ζέστη, τόση που ο βοσκός αντιλαμβάνεται ότι δεν χρειάζεται πλέον το παλτό της ασθένειας για να ισορροπήσει με το περιβάλλον του. Η ιατρική που οδηγεί στην ίαση είναι αυτή που καταφέρνει να βοηθήσει τον βοσκό να βγάλει ο ίδιος το επανωφόρι της ασθένειας από πάνω του. Ο ανθρώπινος οργανισμός υπακούει σε συγκεκριμένους νόμους και η ιατρική οφείλει να τους αναγνωρίζει και να τους σέβεται.

 

Σημαδοπούλου Τάνια

Ομοιοπαθητικός-Ειδικός γενικός/οικογενειακός ιατρός-M.Sc στα Ολιστικά Εναλλακτικά Θεραπευτικά Συστήματα-Κλασσική Ομοιοπαθητική

 

References

 

1 Oberbaum M, Singer SR, Vithoulkas G. The colour of the homeopathic improvement: the multidimensional nature of

the response to homeopathic therapy. Homeopathy. 2005 Jul;94(3):196-9.

2 Vithoulkas G. British media attacks on homeopathy: are they justified?Homeopathy. 2008 Apr;97(2):103-6.

3 Vithoulkas G. Homeopathic treatment of chronic headache: a critique. Homeopathy. 2002 Jan;91(1):32-4

4 Walach H. Response to Vithoulkas: homeopathic fantasies about science, a meta-critique. Homeopathy. 2002 Jan;91(1):35-9.

5 Thompson TD. Can the caged bird sing? Reflections on the application of qualitative research methods to case study design in homeopathic medicine. BMC Med Res Methodol 2004

6 Vithoulkas G. The basic principles of Homeopathy. Encyclopedia Papyros-Larousse-Britanica.

7 Hahnemann SC. Organon of Medicine

8 George Vithoulkas. The Science of Homeopathy.

9 George Vithoulkas. Homeopathy endangered.

10 George Vithoulkas. Can Medicine or Religion save the planet from a major catastrophe

11 George Vithoulkas. The law of the jungle in conventional medicine.

12 George Vithoulkas.  Medical Doctors versus professional Homeopaths